Αρχικά να δηλώσω πως μου είναι απίστευτα δύσκολο να γράψω την συγκεκριμένη κριτική. Αυτή η σειρά είναι από τις αγαπημένες μου, αλλά τα τελευταία βιβλία ήταν πλήρως απογοητευτικά. Η αλήθεια είναι πως ήλπιζα πως με αυτό το βιβλίο η Hamilton θα έκανε την επιστροφή της, αλλά είναι προφανές πλέον πως αυτό δεν θα γίνει...
Η Hamilton έχει δημιουργήσει πολλούς ενδιαφέροντες χαρακτήρες αλλά δεν τους αναπτύσει, προσπαθεί να βρει μία ισορροπία μεταξύ της δρασης,του μυστηρίου και του ερωτικού κομματιού αλλά δεν τα καταφέρνει. Το βιβλίο ήταν απίστευτα κακογραμμένο. Χαρακτήρες αλλάζουν εντελώς συμπεριφορά και η εξήγηση?ψυχανάλυση... Θυμάστε τον Dolph? Προφανώς πήγε στον ίδιο ψυχολόγο με τον Richard και έκανε λοβοτομή γιατί όλα τα θέματα μίσους του εξαφανίστηκαν έτσι μαγικά...
Έχω μεγάλο θέμα με το γράψιμο της Hamilton από τότε που σκότωσε την Marme Noir την υπέρτατη κακιά σε μία παράγραφο... Η συγγραφέας πρέπει να καταλάβει ότι οι αναγνώστες δεν είναι μέσα στο μυαλό της και να ξεκινήσει να δίνει εξηγήσεις και να περιγράφει το τι συμβαίνει και να μην περιμένει πως θα το μαντέψουμε από μόνοι μας.
Μία από τις πιο ευχάριστες στιγμές του βιβλίου ήταν μία αναφορά στον Sigmud.Αναρωτιόμουν εδώ και καιρό τι απέγινε το λούτρινο πιγκουινάκι και χάρηκα που έμαθα ότι η Hamilton δεν τον ξεφορτώθηκε χωρίς να το μάθουμε όπως κάνει με πολλά πραγματα στην ιστορία...
Εν τέλει μία σειρά που ξεκίνησε τόσο δυναμικά
έχει καταλήξει σε μία συνεχόμενη απογοήτευση για τους αναγνώστες της.Πιστεύω
πως ήρθε η στιγμή που η Hamilton πρέπει να γράψει έναν επίλογο για την συγκεκριμένη σειρά και να ξεκινήσει
κάτι καινούργιο...












